Recent Posts

Archive

Tags

Sinterklaas: Geschiedenis van zijn snoepgoed

Suikerwerk wordt vaak gezien als het oudste Hollandse snoepgoed. Gemaakt van gesmolten suikerriet was het zo duur dat het in de vorm van borstplaat alleen bij de rijkere mensen terecht kwam.

De Duitse chemicus Andreas Sigismund Marggraf ontdekte in 1747 hoe je suiker uit de goedkope suikerbiet kunt halen en ineens werd suikergoed als snoep betaalbaar voor iedereen en wordt bij ons veel gebruikt rond de Sinterklaas viering.

Lang geleden tijdens de Middeleeuwen waren het de kloosterscholen die kinderen leerden schrijven. Dat werd gedaan met letters van brooddeeg die als losse letters tot woorden konden worden gelegd. De beloning voor goede spelresultaten was dat de leerling de letters mocht opeten.

Zoals we allemaal weten bestaat Sinterklaas natuurlijk echt en wel onder de naam Sint Nicolaas, de bisschop van Myra, ongeveer 300 na Christus. Hij wilde dat het arme volk (Grieks: laos) zou winnen (Grieks: Nike) van de rijken. Dus de heilige Nicolaas (Nikelaos) was geboren. Hij stierf op 6 december in 345.

Behalve een grote kindervriend was Sinterklaas ook een man die de jongeren stimuleerde om hun verliefdheid te uiten. Hij was de heilige die waakte over huwelijk en gezin. Het verhaal gaat dat drie arme mooie meisjes niet voldoende financiële middelen hadden om te trouwen en waren derhalve gedoemd om als prostituee door het leven te gaan. Onze Sint gooide gouden muntstukken in de schoenen van de drie vrouwen en ineens waren er genoeg aanbidders.

De dag voor zijn sterfdag (5 december) konden verliefde jongens hun liefde verklaren door een stuk marsepein (17de eeuw) aan de reden voor slapeloze nachten te geven. Marsepein is gemaakt van suiker met amandelen. Later werd de liefde aangetoond door middel van al of niet door de jongen versierde speculaaspoppen en, indien geaccepteerd, had het meisje een speculaasvrijer. Speculaas wordt gemaakt van bloem, boter, bakpoeder, bruine basterdsuiker en speciale specerijen. Maar niet alles was altijd koek en ei, want kreeg je een taai taai pop dan was dat bedoeld als afwijzing naar de jonge dame in kwestie toe. Taai taai heeft een smaak die een beetje lijkt op die van speculaas maar met meer anijs. Het deeg van de taai taai is eigenlijk ook taai deeg en in de oorlog maakte Verkade, wegens gebrek aan ingrediënten uitsluitend en alleen taai taai poppen.

Van de resten van het deeg om speculaaspoppen te maken werden de pepernoten gesneden en als strooigoed gebruikt. In feite is het strooien meer een vruchtbaarheid ritueel geweest maar het mooie verhaal is natuurlijk dat het komt van “het strooien” van goudmunten in de schoen van de meisjes.

Van oorsprong mochten alle arme kindertjes hun schoen in de kerk (15de eeuw) zetten en de rijken vulden die. De opbrengst werd onder de kinderen verdeeld op 6 december, de sterfdag van onze Sint. Later werd dit gewoon thuis gevierd met cadeautjes (16de eeuw). Deze werden afgedekt met een laken en het betreffende kind werd aangeduid door een letter van brooddeeg (daar is de letter weer) die kon worden opgegeten.

Gelukkig dat er ook ondernemende creatieve banketbakkers waren en de banketletter (ergens in de buurt van 1850) was geboren in de letters M, O en S. En natuurlijk kopen wij als Nederlander de letter M het meest want die lijkt de grootste, helaas is dat tegenwoordig niet meer waar.

Hierna zijn de chocolade letters (rond 1900) op de markt gekomen in het gehele alfabet.

….

Netherlands, Haarlem

©2016 by RemCoos Culiflowers. Proudly created with Wix.com